Morfologię krwi powinniśmy tak naprawdę wykonywać raz do roku i traktować, jako stały element profilaktyki zdrowia. Krew do badań standardowo pobierana jest w laboratorium lub w gabinecie zabiegowym przez wykwalifikowany personel medyczny. Sprawdźmy, jak zadbać o bezpieczne i prawidłowe wykonanie badania i jakich błędów unikać. Poniżej przedstawiamy kilka wskazówek, jak dbać o pazury u psa o ciemnej barwie: 1. Regularne sprawdzanie długości pazurów. Regularnie sprawdzaj długość pazurów swojego psa, szczególnie jeśli są one ciemne. Możesz użyć latarki, aby lepiej zobaczyć, jak długie są pazury. Spuchnięta łapa u psa to stosunkowo często pojawiający się problem u naszych pupili. Jest źródłem ogromnego dyskomfortu, stresu i bólu, utrudnia zwierzęciu poruszanie się, a lekceważona może doprowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Obrzęk nogi u psa może wystąpić w wyniku urazu (skaleczenia, zwichnięcia stawu U kotów 1 mg/kg lub 20 mg/m2 co 30 dni. Maksymalna skumulowana dawka dla psa nie powinna przekroczyć 120 mg/m2, ponieważ przewidywalne podwyższone ryzyko kardiotoksyczności występuje przy skumulowanych dawkach większych niż około 180-240 mg/m2 (w ciągu całego życia). Ograniczenia podawania: Lek silnie kardiotoksyczny. Hodowla psów – potrzebne warunki. Hodowla psów rasowych wymaga nie tylko spełnienia szeregu wymogów formalnych. Równie ważne jest miejsce, w którym będzie funkcjonowała hodowla psów. Rozmnażanie psów wymaga odpowiedniej przestrzeni, by zapewnić szczeniętom oraz karmiącej matce odpowiednie warunki bytowe. Natomiast cewniki elastyczne z tworzyw sztucznych, np. polichlorku winylu (PCV), stosowane są zazwyczaj u samców (psów i kocurów). U kocurów wykorzystywane są cewniki o średnicy 1,0-1,3 mm i o długości od 13 do 14 cm, natomiast u psów samców – o średnicy 1,5-4,0 mm i długości do 50 cm (2-4). 2d4H. wenflon Moderatorzy: Robert A., Jarek magdzian witam mojemu psu dziś wyjęto wenflon z łapy niestety nie wiem co się dzieje ale przestał na nią stawać i utyka łapa go nie boli ponieważ gdy ją dotykam i ugniatam nie reaguje nie piszczy i daje sobie oglądać czy ktoś się spotkał z taką reakcją czy jest to normalne i przejdzie czy mam iść do weta dzięki za wszystkie uwagi Rikula Posty: 149 Rejestracja: 09 września 2012, 22:38 16 maja 2013, 09:16 Po wenflonie , tak jak u ludzi może tworzyć sie stan zapalny w miejscu wkłucia . To nic groźnego . Mozna zrobić okład z 3% kwasu bornego lub z altacetu ale u psa to trudna sprawa ,pewno będzie go sciągać i wygryzać .Okład powinien być cały czas mokry . kfuhlert / Pixabay Pragnąc pobrać krew czy też podać kroplówkę wymagane jest wkłucie się w żyłę. Można to zrobić w typowy sposób, ale jeśli konieczne jest to kilkukrotnie, to znacznie lepszym rozwiązaniem będzie zastosowanie wenflonu. Jest to plastikowy mechanizm pozwalający na utrzymywanie drożnej drogi do krwiobiegu. Każdorazowo można utrzymywać wenflon przez około 72 godziny, ale ogólnie ma na to duży wpływ stan tkanek w danym miejscu oraz rodzaj podawanych preparatów. Parę słów o tym, jak założyć wenflon W przypadku osoby dorosłej mówimy o zakładaniu wenflonu w takich miejscach jak: grzbiet ręki, przedramię lub dół łokciowy. Noworodki i niemowlęta mają najczęściej zakładany na żyły na kończynie dolnej. W każdym przypadku żyła musi być szeroka i odznaczać się dobrym odpływem. Z kolei powierzchnia skóry w tym miejscu nie może być pokryta ranami czy stanem zapalnym. Nad miejscem wkłucia zakłada się tzw. stazę, czy formę elastycznej opaski. Ma ona za zadanie rozszerzenie się żyły i gromadzenie krwi w miejscu założenia wenflonu. Odkaża się wówczas skórę i wkłuwa się wenflon. Po wyjęciu igły światło wenflonu płucze się roztworem fizjologicznym soli, a potem zatyka koreczkiem bądź podłącza infuzję. Chcąc zabezpieczyć wenflon przed wysunięciem, stosuje się przy nim plasterek. Zdecydowanie najlepszy jest ten z samoprzylepnej dzianiny. W ten sposób skóra może oddychać, a odczyn zapalny jest minimalny. Mając tego rodzaju wiedzę, nie tylko wiemy, jak założyć wenflon w prawidłowy sposób. Wiedza ta pozwala uniknąć wielu problemów w tym np. infekcji. Zatem zawsze powinna to wykonywać osoba mająca stosowne kompetencje w tej materii. Kroplówki Kroplówka w domu pacjenta Więcej Cewnikowanie pęcherza Założenie, wymiana lub usunięcie cewnika urologicznego Więcej Zastrzyki Zastrzyki w domu Więcej Zdejmowanie szwów Usuwanie szwów w domu pacjenta Więcej Założenie wenflonu w domu Wenflon (ang. venflon, potocznie wigo, kaniula dożylna, kateter, ang. PVC peripheral venous access catheter or line) to urządzenie wykonane z tworzywa sztucznego, które stosowane jest do dożylnego podawania płynów. Wenflon składa się z dwóch części. Pierwsza z nich to cieńka elestyczna rurka (kaniula) z tworzywa sztucznego (np. teflon), która przeznaczona jest do tymczasowego umieszczania w żyle. Drugą cześć stanowi port służący np. do podłączania strzykawek i kroplówek lub pobierania krwi. Wenflon zakładany jest za pomocą igły, która następnie jest usuwana, a w naczyniu pozostaje jedynie kaniula. W zależności od rozmiaru oraz kondycji naczyń krwionośnych pacjenta stosuje się kaniule w różnych rozmiarach- średnica zewnętrznej rurki od 0,6 do 1,7 mm. Standardowo wenflon nie powinien znajdować się w żyle dłużej niż 72 godziny. Przetrzymanie zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań takich jak infekcja czy zapalenie naczyń. Z czasem średnica kaniuli ulega zwężeniu przez powstający w jej wnętrzu skrzep, przez co wenflon staje się niedrożny (dostępne są również kaniule zawierające substancję zapobiegającą koagulacji krwi). W niektórych przypadkach np. słaby stan żył wywołany przez chemioterapię wenflon może pozostawać w żyle tak długo aż nie utraci drożności oraz nie wystąpi stan zapalny. Niewłaściwe założenie lub obsługa wenflonu może prowadzić do wielu niebezpiecznych powikłań: infekcja zapalenie żyły wynaczynienie, krwiak obrzęk krwotok zator gazowy Prawidłowe założenie i obsługa wenflonu przez wykwalifikowaną osobę minimalizuje ryzyko wystąpienia powikłań. Zapraszamy do obejrzenia krótkiego filmu, na którym pokazujemy zakładanie wenflonu na grzbiecie dłoni. Rodzaj usługi Cena zabiegu Założenie wenflonu 100 zł Technologia do wykrywania żył Wyjątkowo, nawet pomimo bardzo dużego doświadczenia i doskonałych umiejętności manualnych znalezienie odpowiedniej żyły i uzyskanie dostępu żylnego (np. założenie wenflonu do podania kroplówki, pobranie krwi do badan, zrobienie zastrzyku) bywa skomplikowane. Wykonanie idealnego wkłucia najczęściej jest utrudnione u bardzo małych dzieci, osób z nadwagą, chorujących na nowotwory. Są też pacjenci, u których naczynia są po prostu schowane nieco głębiej, nie można ich zobaczyć czy wyczuć palcami nawet przy użyciu stazy. Poza czynnikami anatomicznymi również stres lub napięcie, które towarzyszą niektórym pacjentom mogą komplikować zrobienie wkłucia. Zadaniem naszych pielęgniarek jest nie tylko perfekcyjne wykonanie samego zabiegu, ale przede wszystkim zadbanie o komfort i samopoczucie pacjenta. Pierwszorzędne umiejętności interpersonalne pielęgniarek oraz otocznie własnego domu zazwyczaj ograniczają stres towarzyszący pacjentowi do minimum. Dodatkowo każda nasza pielęgniarka wyposażona jest w innowacyjne urządzenie do wykrywania żyły. Skaner emituje monochromatyczne promieniowanie podczerwone, które jest pochłanianie przez nieutlenowaną hemoglobinę występującą w żyłach. Dzięki temu urządzeniu można uwidocznić przebieg żył, odróżnić je od tętnic i wykonać wkłucie u bardzo wymagających pacjentów. Przykładowe zdjęcie prezentujące działanie skanera- detekcja żył w podczerwieni. Co to jest wlew podskórny i na czym polega? Wlewy podskórne są sposobem podawania leków do tkanki podskórnej. Wykorzystuje się je do nawadniania i podawania leków głównie u osób objętych opieką paliatywną i hospicyjną oraz u osób w podeszłym wieku. Można je wykorzystać w opiece w domu chorego, a założenie wkłucia podskórnego może wykonać przeszkolony opiekun. Wlewy podskórne są tańszą i bezpieczniejszą metodą niż wlewy dożylne – w przeciwieństwie do wlewów dożylnych nie powodują zakrzepicy i są bardziej komfortowe dla pacjenta. Drogą wlewów podskórnych podawać można sól fizjologiczną, płyn wieloelektrolitowy, 5% glukozę, mleczan Ringera, mieszaniny NaCl z glukozą. Do najczęściej podawanych tym sposobem leków należą: metoklopramid, haloperydol, morfina, tramadol, midazolam. Jakie są wskazania do stosowania wlewów poskórnych? Wlewy podskórne stosuje się do nawadniania chorych lekko i średnio odwodnionych, zwłaszcza osób starszych i dzieci. Ciągły wlew lub regularne podawanie niewielkich ilości roztworów leków (2–4 ml) wykorzystuje się u osób, które mają problemy z doustnym przyjmowaniem leków, zwłaszcza u osób z nudnościami i wymiotami po chemio- i radioterapii, u osób w starszym wieku oraz terminalnie chorych. Jak przebiega zabieg? Wlewy podskórne wykonuje się przez wkłucie podskórne, które zakłada się najczęściej w górnej części klatki piersiowej poniżej obojczyka lub na zewnętrznej powierzchni uda, na plecach poniżej lub powyżej łopatki, na zewnętrznej powierzchni ramienia, na brzuchu. Tradycyjnie stosuje się igłę typu „motylek” wyposażoną w dren ułatwiający podawanie leków. Przed przystąpieniem do zabiegu należy przygotować jednorazowy sprzęt – rękawiczki, jałowe gaziki. Przed założeniem „motylka” należy wypełnić dren płynem (roztwór leków, woda do iniekcji, sól fizjologiczna). Następnie, po odkażeniu miejsca nakłucia ujmuje się fałd skóry i pod kątem 45° wprowadza się igłę motylka do tkanki podskórnej (na klatce piersiowej igła powinna być wprowadzona równolegle do żeber). W razie wypływu krwi należy zmienić miejsce nakłucia. Po założeniu „motylka” należy utworzyć wokół niego pętlę z drenu – zapobiegnie to poruszaniu igły i drażnieniu tkanki oraz przypadkowemu wysunięciu się igły – a następnie umocować pętlę i „motylek” plastrem. Jeśli dren jest długi, można zrobić drugą pętlę i również przymocować ją plastrem do skóry. Po wykonaniu zabiegu należy koniecznie odnotować w dokumentacji chorego datę założenia wkłucia. Jeśli po zabiegu nie pojawiły się powikłania, wkłucie można utrzymać w tkance podskórnej do kilkunastu dni. Oprócz „motylków” do wkłuć podskórnych wykorzystuje się również kaniule (cewniki) syntetyczne. Sposób ich zakładania jest bardzo podobny jak przy „motylkach”, jednak w tym przypadku, zaraz po wprowadzeniu kaniuli pod skórę usuwa się z niej igłę. Kaniule syntetyczne stosuje się u osób uczulonych na nikiel, u których przeciwwskazane są metalowe igły typu „motylek”. Na dobę można podać do 3 l płynów, najlepiej w 6 porcjach po 500 ml każda podana w ciągu godziny. Podawanie do 25 kropli na minutę zwykle zmniejsza ryzyko powstania miejscowego obrzęku. Dawkowanie i prędkość podawania danych roztworów musi być ustalona z lekarzem. Jak przygotować się do zabiegu? Przed przystąpieniem do zabiegu należy uzyskać świadomą zgodę chorego. Jeśli uzyskanie świadomej zgody jest niemożliwe z uwagi na utrudniony kontakt z chorym, zgodę powinien wyrazić opiekun prawny chorego. Jakie są przeciwwskazania do wykonania wlewu podskórnego? Do przeciwwskazań do wykonania wlewu podskórnego należą: przewodnienie, zaburzenia krzepnięcia krwi, małopłytkowość, konieczność podania więcej niż 3 litry płynów w ciągu doby, konieczność żywienia pozajelitowego, ostre stany zagrożenia życia. Przeciwwskazaniami miejscowymi są: zbyt cienka tkanka podskórna, zły stan miejscowy skóry (uszkodzenie skóry, miejscowy stan zapalny, obrzęk limfatyczny). Jakie powikłania mogą wystąpić po wykonaniu zabiegu? W miejscu założenia wkłucia może pojawić się zaczerwienienie, ból, stan zapalny, wylew krwawy. Może dojść również do zatkania kaniuli – należy wtedy zmienić miejsce wkłucia. Nie jest szkodliwe miejscowe gromadzenie się płynu pod skórą. W przypadku pojawienia się odczynu alergicznego po założeniu „motylka” należy niezwłocznie wymienić go na kaniulę syntetyczną. Wenflon fachowo nazywany jest kaniulą dożylną. Służy między innymi do pobierania krwi, wykonywania badań, a także podawania leków podczas leczenia w szpitalu. Jak prawidłowo go założyć? Wenflon — do czego służy? Kaniula dożylna służy łatwemu podawaniu leków bez konieczności każdorazowego wkłuwania się. Umożliwia szybką interwencję w przypadku zagrożenia życia. Za pomocą wenflonu można również pobrać krew pacjenta. Najczęściej aplikuje się go do żyły podskórnej, przedramienia, grzbietu dłoni albo zgięcia łukowego. Chcąc uniknąć stanu zapalnego i powstania infekcji, wenflon powinno się wymieniać przynajmniej raz na 72 godziny. Wenflon — budowa i kolory Wenflon zbudowany jest z kilku prostych elementów: igła (która zostaje usunięta po aplikacji), cewnik, skrzydełka, które po rozłożeniu stabilizują jego strukturę, korek (dzięki któremu możliwe jest podawanie leków). Wenflony dostępne są w różnych rozmiarach, które dla odróżnienia oznakowano kolorami. Każdy z kolorów oznacza inną średnicę cewnika. I tak: fioletowy jest najmniejszy, nieco większy żółty, niebieski, różowy, zielony, biały, szary. Wenflon o największej średnicy cewnika wyróżnia się kolorem pomarańczowym, czerwonym lub brązowym. Wenflon — jak go prawidłowo założyć Każdy pacjent, któremu musi być założony wenflon, powinien być poinformowany o tym, na czym będzie polegała ta czynność. Pielęgniarka musi wykonywać ją z umytymi dokładnie rękami, na które dodatkowo zakłada jednozarowe rękawiczki. Następnie powinna zdezynfekować miejsce wkłucia za pomocą środka antyseptycznego, po czym wyjąć wenflon z opakowania, usunąć osłonkę na igłę i wkłuć się delikatnie na głębokość około 1/3 i pod kątem 30 stopni. Skóra pacjenta powinna być naciągnięta, dzięki czemy ukłucie jest dla niego mniej dotkliwe. Kolejnym krokiem jest wprowadzenie kaniulii do żyły i usunięcie igły. Na koniec należy założyć koreczek i zabezpieczyć wenflon przed przemieszczaniem się. Ważne jest również, żeby założony wenflon przepłukać roztworem 0,9% NaCl. Po wykonaniu wszystkich czynności wenflon jest gotowy do użytku i można za jego pomocą podawać pacjentowi leki. Wenflon — przeciwskazania Do najważniejszych przeciwskazań do założenia wenflonu należy zwłóknienie tkanek wywołane wielokrotnymi wkłuciami, a także kruche naczynia krwionośne. Nie jest wskazane także zakładanie wenflonu u niemowląt przedwcześnie urodzonych oraz dzieci, u których widoczność żył jest mała: otyłych, odwodnionych oraz we wstrząsie.

jak założyć wenflon u psa