Jednocześnie styl minimalistyczny w modzie kładzie duży nacisk na wysoką jakość ubrań, ponieważ mają one posłużyć na jak najdłuższy czas. Oznacza to, że mają one wyższe ceny, jednak należy traktować je wówczas w kategoriach inwestycji, która posłuży na dłużej. Popularne są naturalne materiały, na przykład jak Oto elementy garderoby, które ukształtowały styl lat 20. w modzie damskiej: Wieczorowa sukienka w stylu lat 20. – sięgała za kolano lub do kostek, miała obniżony stan i prosty krój przypominający linię litery „H”. Cekiny, hafty, frędzle, kryształki – elementy, które zdobiły wieczorowy strój damski w latach 20. Styl art déco – materiały. Aksamit i satyna – połyskujące i miłe w dotyku tkaniny idealnie pasują do stylu art déco. Marmur i metale – chłodne, eleganckie i ponadczasowe, doskonale prezentują się na meblach i dodatkach. Skóry i futra – oraz ich syntetyczne, ale równie piękne odpowiedniki. Styl vintage ubrania męskie. Styl vintage męski jest często błędnie uznawany za synonim stylu retro. Oczywiście są tutaj wspólne cechy, ale jest jedna zasadnicza różnica. Moda męska retro, o czym wspomniałyśmy, to nowe ubrania, będące inspiracją z przeszłości. Z kolei ubrania w stylu vintage to nie modowa inspiracja, a Najważniejsze trendy w modzie na lato 2023. Karolina Januszek. Materiały prasowe. 2023-06-01 13:25. Może i Coachella podniosła poprzeczkę mnóstwem odważnych kreacji, jednak to nie koniec Ostatnio w domu handlowym w Bejrucie otwarto pop-artową wystawę fotografii inspirowanych luksusową modą i morzem śródziemnym. Aishti to dom handlowy zlokalizowany w stolicy Libanu. Jest on obowiązkowym punktem na mapie Bejrutu dla wszystkich mieszkańców i turystów, którzy lubują się BNAc2Td. Pop-art w modzie?? Pop-art pojawił się w latach 50. Wykorzystywał wszystkie elementy życia codziennego. Podkreślał istnienie idoli społeczeństwa, wyolbrzymiał coś co było wówczas popularne. Roy Lichtenstein - tworzył w dziedzinie komiksu, co zapisało się w kartach pop-artu. Zapewne najbardziej znanym i kojarzonym twórcą w sztuce pop-art był zapewne Andy Warhol. To on zaprojektował sukienkę z nadrukiem wypełnionym wielokrotnie powieloną, jego słynną, puszką zupy Campbell's. Jak sama nazwa wskazuje (popular art) sztuka ta miała na celu wyolbrzymianie elementów naszego życia. A jego częścią były oczywiście gwiazdy. Gwiazdy więc stały się bohaterami jego prac. Przypomnijmy sobie sitodrukowe wizerunki Marilyn Monroe, Liz Taylor czy Elvisa Presleya. Wersja do noszenia Pop-art nie mógł pozostać niezauważony w świecie mody. Stał się wielką inspiracją w sferze ubrań. Kontrastowe kolory, wielkie płaszczyzny sitodruku, geometryzacja i komiks. Pierwszym czerpiącym inspiracje z pop-artu projektantem był Yves Saint Laurent. W 1996 roku powstała jego wspaniała kolekcja pełna kolorowych wizerunków i kontrastowej geometryzacji. Oczywiście błędem jest myślenie, że moda w stylu pop-art wygląda niczym reprodukcja prac Warhola czy Lichtensteina w materiale. Jest to subiektywna interpretacja projektantów. Bo przecież pop-art to nie tylko wizerunek Marilyn Monroe. To przede wszystkim kolor, posteryzacja postaci, syntetyczność przedstawienia. Wspaniałym przykładem projektanta czerpiącego ze stylu pop-art jest Manish Arora, nadający swoim kreacjom wszystkie cechy tego stylu. Od form geometrycznych, po silny kolor. Tak naprawdę styl ten wciąż powraca, teraz w kolekcjach Danielle Scutt z wizerunkiem Betty Boop, Blumarine z idealną interpretacją pop-artowych kolorów. Możemy znaleźć ubrania w stylu pop-art w sieci sklepów H&M czy Zara. Na stałe zagościł w kulturze masowej. Zadomowił się również w modowych trendach, za każdym razem zaskakując świeżością i unikalnością zastosowań. Dla odważnych kobiet Pop-art stał się ogromną inspiracją dla wielu modowych kreatorów. Pierwszym wielkim projektantem, który czerpał inspiracje z pop-artu, był Yves Saint Laurent. Dziś psychodeliczne desenie po raz kolejny wspinają się na szczyty modowych trendów, udowadniając, że rysunkowe printy, krzykliwe kolory i geometria cieszą się niesłabnącą popularnością. Pop-artowe kreacje i dodatki wnoszą powiew oryginalności do codziennych stylizacji. Dla kobiet, które na każdym kroku pragną się wyróżniać, jest to propozycja jak najbardziej godna przemyślenia. Koszulki, bluzy czy sukienki wyglądające niczym plakaty wykonane metodą sitodruku spełnią oczekiwania wszystkich pań, które lubią zabawę wzorami i kolorami. Oczywiście, jest to styl, który przypadnie do gustu przede wszystkim odważnym i otwartym kobietom, które lubią podkreślać swój wyrazisty charakter kontrowersyjnym strojem. Nie mylić z reprodukcją Bardzo często wyobrażenie o stylu pop-art w modzie ogranicza się do błędnego wyobrażenia, że są to tylko i wyłącznie reprodukcje znanych artystów takich jaki Lichtenstein czy Warhol. Pop-art to przede wszystkim kolor i syntetyczność przedstawiania, które z powodzeniem mogą znaleźć się zarówno na spranym t-shircie jak również na sukience. Kobiety, które zdecydują się na garderobę w z motywami pop-artu z pewnością w niekonwencjonalny sposób wyróżnią się z tłumu akcentując artystyczny klimat ubiegłego wieku. Styl pop-art świetnie współgra ze stylem street fasion, co można coraz częściej zaobserwować w miejskiej przestrzeni. Mocne, neonowe kolory oraz geometryczne formy w połączeniu z komiksowymi nadrukami jeszcze długo będą gościć w kobiecej garderobie, nie narażając jej właścicielki na śmieszność i modową kompromitację. Wszystkie artykuły zamieszczone na stronie są chronione prawami autorskimi i nie mogą być kopiowane i rozpowszechniane bez pisemnej zgody właściciela sklepu. POP ART wydaje się nieśmiertelny. Towarzyszy nam już od ponad 60 lat i nie zapowiada się, by miał zniknąć z naszych mieszkań i galerii, wręcz przeciwnie – wciąż zyskuje na popularności. Jeden z najlepiej znanych prądów artystycznych sztuki masowej inspiruje kolejne pokolenia grafików i architektów wnętrz. Są tacy, którzy twierdzą, że wnętrze w stylu POP ART trafia głównie w gusta miłośników kiczu. O gustach się nie dyskutuje! Faktem natomiast jest, że ciekawe mieszkanie w stylu POP ART nie potrzebuje wielkich nakładów. Kolejną niepodważalną zaletą wnętrz w tym stylu jest pogodny nastrój. Soczyste kolory i różnobarwne dodatki sprawią dużo przyjemności nie tylko dla oka, ale także i dla ducha. Głównym założeniem koncepcyjnym POP ART-u jest przenoszenie popularnych wzorów reklam, komiksów i kultowych obrazów (oczywiście w tym samym stylu) na elementy aranżacji. Mogą to być meble, ale także ściany i dodatki dekoracyjne. Masowo reprodukowane zdjęcia ikon pop kultury, takich jak Marylin Monroe czy Audrey Hepburn, najlepiej będę się prezentować w złoconej oprawie na ciemnej, wzorzystej ścianie, ale możemy je także wydrukować na folii i przykleić do mebli. Ciekawie prezentują się również na poduszkach czy kubkach do herbaty i kawy. POP ART-owe kolory powinny być zróżnicowane i odpowiednio nasycone. Styl ten bawi się kontrastami, dlatego podobnie jak na kompozycjach malarskich jego mistrzów, nie zaszkodzi dodać trochę mdłych pasteli, które jeszcze bardziej podsycą zdecydowane kolory. Jak w mało którym ze stylów czerwień możemy spokojniezestawić z zielenią i błękitem. Pomarańcze, odcienie żółci, fiolety… w przypadku POP ART-u żaden z tych kolorów nie jest zabroniony. Do aranżacji wnętrz w stylu POP ART nie potrzebujemy drogich materiałów. Doskonale sprawdzi się tutaj mało szlachetny plastik, słynny plexiglass czy sztuczne futro. Przysłowiową kropką nad „i” niech będzie „kryształowy” żyrandol! Dekoracyjne poduszki, kolorowe pokrowce na krzesła, oryginalne świeczniki czy naklejki podłogowe zamiast dywanów i chodników – dodadzą „stylowego” charakteru każdemu POP ART-owemu wnętrzu. Są meble, które same z siebie są kultowe. Kto nie kojarzy legendarnej kanapy w kształcie ust? Kto nie chciałby mieć takiej w swoim domu? POP ART-owa kanapa czy sofa zdecydowanie powinny wyróżniać się na tle pozostałych mebli i dodatków, dlatego warto w nie zainwestować. Pluszowej, super wygodniej kanapie mogą towarzyszyć mniej komfortowe plastikowe krzesła – niezależnie od tego czy to salon czy kuchnia – oraz szereg kultowych gadgetów. Fot. EMPIK, kolekcja „POP ARTowy trend” POP ART ze swojego założenia jest stylem wielkomiejskim, dlatego wymaga szczególnej uwagi przy kompozycjach z roślinami. Najlepiej jeśli będą to duże okazy, które dzięki rozmiarowi nie dadzą się przytłoczyć wielości kolorów. Źródło: materiały prasowe POP ART to styl z założenia wielkomiejski. Stawia na formy uproszczone i dobitne, dzięki czemu jest doskonale znany nie tylko koneserom sztuki. Zdecydowane kolory, proste i schematyczne wzornictwo potrafi zmienić kanapę w wielkie usta, a starą fotografię gwiazdy we współczesną ikonę. Kto nie chciałby mieć w swoim pokoju słynnego portretu Marylin Monroe autorstwa Andy’ego Warhola? Empik od lat jest promotorem sztuki, teraz obok albumów reprezentujących niemal wszystkie jej style, zaprasza do zabawy dodatkami, dzięki którym każdy pokój nabierze indywidualnego ukształtowanie się stylu POP ART znaczny wpływ wywarł konsumpcyjny charakter europejskiej kultury drugiej połowy XX wieku, a zwłaszcza mechanizmy reklamy. Dziś POP ART kojarzymy głównie z jego nowojorskim wydaniem, a mało kto pamięta, że powstał w innej wielkiej metropolii, Londynie. Od początku charakteryzowały go eklektyzm, mieszanie różnych gatunków sztuki oraz kompozycji przedmiotów codziennego użytku. Od chwili powstania POP ART nawiązywał do cywilizacji wielkomiejskiej i kultury masowej, a zapożyczenia czerpał z dadaizmu i odmiana stylu pojawiła się 10 lat później, w latach 60. XX wieku. Jaskrawe barwy w zestawieniu z mdłymi kolorami, gigantyczne formaty i zwrot ku formom figuratywnym to jego charakterystyczne cechy. Na nowym lądzie kierunek urósł do miana najważniejszego zjawiska artystycznego – również dzięki skandalom artystycznym i gwałtownym protestom jakie swoim popularnym wydaniu z galerii sztuki szybko zawędrował do naszych domów, ale także i garderoby. Sukienki czy torebki z POP ART-owym nadrukiem wielokrotnie powracały na wybieg. Drobne dodatki w stylu POP ART-u do dziś są ulubionym uzupełnieniem mieszkań młodego i średniego pokolenia. Ożywiające kolory, proste formy i kultowe wizerunki pop kultury od lat mają wielu swoich dla nich Empik przygotował kolekcję akcesoriów i dodatków „POP ARTowy trend”, które nawiązują do twórczości najsłynniejszych przedstawicieli sztuki popularnej, takich jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein. Kolekcja „POP ARTowy trend” charakteryzuje się popartowskim designem i kolorystyką. Można w niej znaleźć poduszki z komiksowym nadrukiem, bogaty wybór unikalnych ramek, kolorowych budzików czy oryginalnych świeczników w kształcie hydrantów albo ust. Znajdziemy w niej również skarbonki w różnych kształtach, na przykład goryla lub aparatu fotograficznego, nietypowe lampy czy popielniczki wykonane z kolorowego metalu. Strona Główna > Podstawy sztuki > Pop-art – cechy, historia, przykłady, twórcy Pop-art – sztuka popularna | Fot. Pixabay Pop-art to kierunek znany każdemu miłośnikowi sztuki współczesnej. Trudno go nie zauważyć. Jest bowiem niezwykle wyrazisty, ekspresyjny do granic możliwości – łatwo wpada więc w oko. To język komunikacji pomiędzy artystami i odbiorcami, który wyjątkowo dobrze rozgościł się w naszej kulturze. Nie ma się co dziwić, że pop-art jest tak rozpowszechniony. Jak wskazuje jego nazwa, jest to sztuka popularna – taka ma być w swoich podstawowych założeniach. Musi zatem docierać do szerokiego grona odbiorców. Czym jest pop-art? Termin pop-art pojawił się po raz pierwszy (drukiem) w artykule autorstwa Alison i Petera Smithson pt. But Today We Collect Ads, opublikowanym w Ark Magazine w 1956 roku. Jednakże stworzenie tego terminu jest często przypisywane brytyjskiemu krytykowi sztuki i kuratorowi Lawrence'owi Allowayowi, który w swoim eseju z 1958 roku pt. Sztuka i środki masowego przekazu pisał o "popularnej kulturze masowej". Alloway był jednym z pierwszych krytyków broniących łączenia obrazów kultury masowej ze sztukami pięknymi. Pop-art pojawił się w Nowym Jorku i Londynie w połowie lat 50. XX wieku i szybko stał się dominującym stylem awangardowym. Charakteryzował się odważnymi, prostymi obrazami i żywymi kolorami bloków. Jasne schematy kolorów pozwoliły również tej formie sztuki na podkreślenie pewnych elementów współczesnej kultury i pomogły zmniejszyć podział na sztukę komercyjną i wysoką. Pop-art był pierwszym ruchem postmodernistycznym, w którym medium było tak samo ważne jak przesłanie, a także pierwszym nurtem sztuki w pełni wykorzystującym potęgę filmu i telewizji, dzięki której wiele jego dzieł zyskało sławę. Typowymi źródłami ikonografii pop-art były reklamy, opakowania produktów konsumenckich, zdjęcia gwiazd filmowych, gwiazd muzyki pop i innych celebrytów oraz komiksy. Na kształtowanie się pop-artu największy wpływ miał konsumpcyjny charakter zachodniej cywilizacji. Pop-art, podobnie jak prawie wszystkie znaczące style sztuki, był częściowo reakcją na panujący status quo. W Ameryce lat 50. XX wieku dominującym stylem był ekspresjonizm abstrakcyjny – styl malowania podziwiany przez krytyków i poważnych miłośników sztuki, ale nieprzemawiający do ogółu społeczeństwa i wielu ówczesnych artystów. W pewnym sensie pojawienie się pop-artu i jego dominacja nad ekspresjonizmem abstrakcyjnym było podobne do powstania dadaizmu i jego następcy – surrealizmu (oraz ich dominacji nad kubizmem). Obie zastąpione szkoły (ekspresjonizm abstrakcyjny i kubizm) stosowały wysoce intelektualne style, które cieszyły się zainteresowaniem jedynie wąskiej grupy miłośników sztuki głównego nurtu. Pop-art: cechy Do najbardziej charakterystycznych cech pop art należy: Hasło: wszystko może byś sztuką i każdy może być artystą; silne oddziaływanie wizualne na ogół społeczeństwa – twórcy chcą trafić do szerokiego grona odbiorców; stosowanie uproszczonych środków przekazu – by każdy mógł go zrozumieć (nawet bez wykształcenia artystycznego); mieszanie różnych gatunków sztuki; częste sięganie po techniki, materiały i motywy, które są w stanie zaskakiwać, a nawet szokować odbiorców; popularyzowanie twórczości za pomocą środków masowego przekazu – wcześniej prasa i telewizja, obecnie głównie Internet; zmniejszanie dystansu pomiędzy sztuką a życiem przeciętnego człowieka; tworzenie kompozycji z przedmiotów codziennego użytku (np. meble, pożywienie, narzędzia, sztućce), znanych twarzy (np. Marilyn Monroe) czy powszechnie rozpoznawalnych rzeczy (np. puszka Coca-Coli); odniesienia do świata wielkomiejskiego. Pop-art: historia (zarys) Brytyjski pop-art wyłonił się z grupy Independent Group – nieformalnego kręgu artystów, do którego należeli: malarz Richard Hamilton, kurator i krytyk sztuki Lawrence Alloway oraz rzeźbiarz Eduardo Paolozzi. Artyści spotkali się w Institute of Contemporary Arts w Londynie. Od pierwszego spotkania w 1952 roku, kiedy Paolozzi przedstawił serię kolaży złożonych z wycinków z czasopism i innych znalezionych przedmiotów (np. kolaż z 1947 roku zatytułowany Byłem zabawką bogatego człowieka), ich dyskusje koncentrowały się głównie na wartości artystycznej i znaczeniu popularnej kultury masowej. Cztery lata później – w 1956 roku – inny członek grupy, Richard Hamilton, stworzył kolaż pt. Co sprawia, że ​​dzisiejsze domy są tak atrakcyjne?, który wraz z kolażem Paolozziego jest uważany za jeden z najwcześniejszych przykładów brytyjskiego pop-art. W 1961 roku na wystawie Young Contemporaries zaprezentowano wiele dzieł w stylu pop art., np. prace Allena Jonesa, Dereka Boshiera, Petera Phillipsa, Davida Hockneya czy Kitaja. Tymczasem w Ameryce w latach 50. XX wieku świat sztuki był napędzany przez artystów przywiązanych do małych ruchów (np. neodadaizm, funk art, letryzm), z których wielu włączało do swoich dzieł elementy kultury masowej. Chcieli, aby ich twórczość była o wiele bardziej integracyjna niż tradycyjne style, więc skupiali się na łatwo rozpoznawalnych tematach. Wśród tej fali innowacyjne prace Roberta Rauschenberga, Raya Johnsona i Jaspera Johnsa zaczęły wywierać wpływ na nowojorską scenę artystyczną. Rosnąca fala nowego sposobu myślenia została jeszcze bardziej wzmocniona przez ponowne zainteresowanie wcześniejszymi awangardowymi ruchami, takimi jak dadaizm i surrealizm. Na początku lat 60. XX wieku przedstawiciele pop-art zaczęli zdobywać sławę dzięki wystawom indywidualnym w miejscach takich jak Nowy Jork i Los Angeles. Część artystów wykorzystała komercyjne techniki graficzne (np. sitodruk) do tworzenia swoich prac zamiast tradycyjnej metody malarskiej. Po raz pierwszy pokazano kilka dzieł, które później stały się ikonami popkultury (np. sitodruk Warhola przedstawiający Marilyn Monroe, komiksowe obrazy Lichtensteina). Jesienią 1962 roku miały miejsce dwa ważne pokazy sztuki: The New Painting of Common Objects w Pasadena Art Museum (Pasadena); New Realism w Sidney Janis Gallery (Nowy Jork). Dopiero po tych wystawach termin pop-art zaczął być używany jako techniczna nazwa ruchu, częściowo z powodu dyskomfortu, jaki budził w artystach używany przez krytyków termin "realizm", a częściowo z powodu obecności Lawrence'a Allowaya w Nowym Jorku, który opowiadał się za przyjęciem tego właśnie terminu. Od 1963 roku pop-art rozprzestrzeniał się w całej Ameryce, umacniając swoją pozycję. Rozwojowi ruchu sprzyjał równoległy wzrost w innych obszarach: w gospodarce, nauce (m. in. telewizja), muzyce (np. postępująca miniaturyzacja odbiorników radiowych) oraz dynamicznie rozwijającym się rynku sztuki. Obecnie pop art jest jednym z najpopularniejszych nurtów sztuki współczesnej. Pop-art: twórcy Poniżej znajdziesz krótką listę znanych i cenionych artystów będących przedstawicielami nurtu pop-art. Oczywiście nie są to wszyscy twórcy, jakich mógłbym w tym miejscu wymienić. Postanowiłem jednak ograniczyć się do niewielkiej ich liczby. Nie mam zamiaru tworzyć tutaj encyklopedii pop-artu, a jedynie przekazać podstawowe informacje. Polscy artyści pop-art Jerzy "Jurry" Zieliński (1943-1980) – legenda życia artystycznego lat 60. i 70. XX wieku w Warszawie. Malarstwo Jurrego inspirowane było pop-artem, jak również secesją. Jego twórczość jest nadal inspiracją dla wielu młodych artystów. Jan Dobkowski (ur. 1942) – artysta zajmujący się malarstwem, rysunkiem i aranżacjami przestrzennymi. W 1967 roku wspólnie z Jerzym Zielińskim zorganizował wystawę Neo-Neo-Neo (Klub Medyka). Benon Liberski (1926-1983) – malarz, grafik, rysownik, pedagog. Jeden z czołowych przedstawicieli łódzkiej szkoły realizmu. Obraz Liberskiego został umieszczony na jednym ze znaczków z serii Dzień Znaczka – polskie malarstwo współczesne. Lucjan Mianowski (1933-2009) – malarz i grafik, prof. zw. Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 1985 roku dorobek artystyczny Lucjana Mianowskiego został wyróżniony, artystę odznaczono Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Lech Bator (ur. 1986) – kształcił się pod okiem takich artystów jak Franciszek Starowieyski czy Antoni Fałat. Jego dzieła na tyle mocno zaintrygowały kolekcjonera z Monako, że ten zdecydował się na zakup 70 obrazów na raz. Europejscy artyści pop-art Richard Hamilton (1922-2011) – brytyjski malarz, którego kolaż z 1956 roku zatytułowany Just What Is It that Makes Today's Homes So Different, So Appealing?, wykonany na wystawę This is Tomorrow, przez krytyków i historyków sztuki uważany jest za jedno z najwcześniejszych dzieł pop-art. Eduardo Paolozzi (1924-2005) – szkocki artysta znany głównie ze swoich rzeźb, powszechnie uważany za jednego z pionierów pop-artu. Jest twórcą rzeźb przedstawiających postaci ludzkie, łączących realizm z elementami kubizmu. Evelyne Axell (1936-1972) – belgijska malarka, najbardziej znana z psychodelicznych aktów kobiecych i autoportretów wykonywanych na pleksiglasie, które łączą hedonistyczne i popowe impulsy lat 60. XX wieku. Erró (ur. 1932) – islandzki malarz znany przede wszystkim ze swoich kolaży pop-artowych. Składa swoje prace z elementów pochodzących z różnych popularnych źródeł, w tym z reklam, komiksów i plakatów, dzięki czemu porównuje się go do wcześniejszych artystów pop art, takich jak Roy Lichtenstein, Andy Warhol i James Rosenquist. Allen Jones (ur. 1937) – brytyjski artysta pop art, najbardziej znany ze swoich figuratywnych obrazów, rzeźb i litografii. Amerykańscy artyści pop-art Andy Warhol (1928-1987) – jeden z głównych przedstawicieli pop-artu, znany przede wszystkim z prostych i seryjnych kompozycji o wysokim kontraście kolorystycznym, do których używał techniki serigrafii. Roy Lichtenstein (1923-1997) – w latach 60. XX wieku stał się czołową postacią ruchu pop-art. Na jego twórczość wpłynęły popularne reklamy i styl komiksowy. Jasper Johns (ur. 1930) – malarz, rzeźbiarz i grafik, którego prace związane są z ekspresjonizmem abstrakcyjnym i nurtem neo-dada; prekursor pop-artu i minimal art. Najlepiej znany z tworzenia różnych wersji flagi amerykańskiej i innych tematów związanych z USA. James Rosenquist (1933-2017) – jeden z czołowych artystów pop-artu amerykańskiego. Jego prace często badały rolę reklamy i kultury konsumpcyjnej w sztuce i społeczeństwie. Artysta wykorzystywał techniki, których nauczył się, tworząc sztukę komercyjną, aby przedstawiać popularne ikony kultury i przedmioty codziennego użytku. Keith Haring (1958-1990) – artysta, którego prace przypominające graffiti wyrosły z kultury ulicznej Nowego Jorku lat 80. XX wieku. Azjatyccy artyści pop-art Mamafaka (1978-2013) – był tajlandzkim grafikiem i artystą ulicznym. Najbardziej znany jest ze stworzenia niezwykle popularnej postaci tajskiego pop-artu: – owłosionego, jednookiego potwora z wąsami. Tadanori Yokoo (ur. 1936) – japoński grafik, ilustrator i malarz znany przede wszystkim ze swoich unikalnych psychodelicznych plakatów. Będąc pod wpływem surrealizmu, amerykańskiego pop-art, współczesnej kultury japońskiej i drzeworytów ukiyo-e, tworzy zawiłe prace, które do współczesnej Japonii wnoszą zupełnie nowy sposób widzenia świata. Jirapat Tatsanasomboon (ur. 1971) – tajlandzki malarz znany dzięki talentowi do łączenia ikon XX-wiecznej kultury zachodniej (wielkich klasyków sztuki współczesnej lub postaci z amerykańskich komiksów) z ikonami klasycznej kultury tajlandzkiej (postaci z Ramajany) w kolorowym stylu pop-art. Howie Kim (ur. 1990) – artystka z Singapuru, która jest częścią młodego pokolenia nieznającego świata bez wszechobecnego Internetu. Zafascynowana kiczem, dziwacznością i surrealizmem Kim tworzy nienaturalnie zniekształcone postacie, zakłócając granicę między rzeczywistością a fantazją. Jahan Loh (ur. 1976) – pierwszy artysta, który wprowadził street art do galerii (zarówno w Singapurze, jak i w Chinach); znacząco wpłynął na współczesne praktyki artystyczne na Tajwanie. Pop-art: bibliografia Lawrence Alloway, The Arts and the Mass Media, Architectural Design & Construction (luty), 1958 r. Lucy R. Lippard, Pop Art, with contributions by Lawrence Alloway, Nancy Marmer, Nicolas Calas, Frederick A. Praeger, Nowy Jork, 1966 r. Urszula Czartoryska, Od pop artu do sztuki konceptualnej, Warszawa, 1973 r. Aleksander Wojciechowski, Młode malarstwo polskie 1944-1974, Wrocław, 1975 r. Pierre José, Pop-art. Malarstwo – rzeźba, Warszawa, 1981 r. Barbara Haskell, BLAM! The Explosion of Pop, Minimalism and Performance 1958-1964, Nowy Jork, 1984 r. Maria Hussakowska-Szyszko, Spadkobiercy Duchampa? Negacja sztuki w amerykańskim środowisku artystycznym, Kraków, 1984 r. Margaret Livingstone, Pop Art: A Continuing History, Nowy Jork, 1990 r. Ultra Violet, 15 minut sławy. Moje lata z Andy Warholem, Łódź, 1992 r. Karl Ruhrberg, Ingo F. Walther, Art of the 20th Century, Taschen, 2000 r. Klaus Honnef, Pop Art, Taschen, 2004 r. Sylvia Harrison, Pop Art and the Origins of Post-Modernism, Cambridge University Press, 2001 r. Laure Poupard, Pop Art: Icons That Matter, Culturespaces - Fonds Mercator, 2017 r. Flavia Frigeri, Pop Art: Art Essentials, Thames Hudson, 2018 r. Kategorie: Podstawy sztuki

styl pop art w modzie