Roman Brandstaetter Słowo nad słowami Antologia poezji Starego Przymierza 19,00 z Roman Brandstaetter Pieśń o moim Chrystusie 19,00 z Pieśń o moim Chrystusie • Książka ☝ Darmowa dostawa z Allegro Smart! • Najwięcej ofert w jednym miejscu • Radość zakupów ⭐ 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji • Kup Teraz! Wynk Music brings to you Pieśń o moim chrystusie MP3 song from the movie/album Teraz i po wszystkie czasy. With Wynk Music, you will not only enjoy your favourite MP3 songs online, but you will also have access to our hottest playlists such as English Songs, Hindi Songs, Malayalam Songs, Punjabi Songs, Tamil Songs, Telugu Songs. Roman Brandstaetter (ur. 3 stycznia 1906 w Tarnowie, zm. 28 września 1987 w Poznaniu) – polski pisarz, poeta, dramaturg i tłumacz. Znawca Biblii.Roman Brandstaetter urodził się w żydowskiej rodzinie inteligenckiej jako syn Ludwika i Marii z domu Brandstaetter. Jego dziadek, Mordechaj Dawid Brandstaetter Książka: Hymny maryjne CD autorstwa Roman Brandstaetter, wydawnictwa: Wydawnictwo WAM. Dostępna w Woblink! Liczba stron: 0 to gwarancja świetnej zabawy. Kroniki Assyżu - Autor: Roman Brandstaetter - Wydawnictwo: Pax - Rok wydania: 1976 - Rodzaj okładki: Twarda z obwolutą LdWM. Brandstaetter Roman (1906-1987) dodaj do schowka usuń ze schowka Dramatopisarz, poeta i tłumacz. Urodził się w 1906 r. w Tarnowie, studiował filologię polską i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1929-31 przebywał w Paryżu, a po 1935 r. odbył podróż do Grecji i Turcji. Na początku II wojny światowej wyjechał do Wilna, a później przez Rosję i Persję trafił na Bliski Wschód. Po wojnie, w latach 1947-48 był attache kulturalnym w Rzymie. Po powrocie do kraju, w latach 1948-49, pracował w Poznaniu jako kierownik literacki w Teatrze Polskim i Operze. Z jego bogatego dorobku twórczego należy wymienić Pieśń o moim Chrystusie (1960), tetralogię powieściową Jezus z Nazarethu (1967-73), Cztery poematy biblijne (1972), Krąg biblijny (1975) oraz dramaty, Powrót syna marnotrawnego (1947), Milczenie (1957) i Dzień gniewu (1965). Był także autorem libretta do opery Tadeusza Szeligowskiego Bunt żaków (1951). W latach 1950-58 przebywał w Zakopanem, a od 1960 r. zamieszkał na stałe w Poznaniu. Tutaj zmarł w 1987 r., pochowany został na cmentarzu na Miłostowie. Więcej: Bystrzycki Przemysław, Szabasy z Brandsteatterem, Zwierzyniec; Rzeszów; Ostoja 2002. Galeria artykułu Komentarze (0) Brandstaetter miał sporo przyjaciół i sympatyków, ale w gruncie rzeczy był wielkim samotnikiem. Nie ulegał ani modom artystycznym, ani politycznym, ani ideowym. 28 września 1987 roku, prawie dokładnie rok po śmierci swej ukochanej żony Reginy, zmarł Roman Brandstaetter. Śmierć ta zamknęła rozdział polskiej kultury, któremu podobny zapewne nie powstanie. Jest mało prawdopodobne, by niewielka dziś społeczność polskich Żydów wydała talent równy talentowi Brandstaet­tera, talent oddany przede wszystkim służbie Biblii i jej prawd, talent powiązany z wielka erudycja i pracowitością, z gorącym, wrażliwym ser­cem i krytycznym umysłem, talent człowieka, który choć przyjął chrzest, czuł się zawsze potomkiem narodu wybranego, a równocześnie Polakiem. Brandstaetter już jako mały chłopiec codziennie czytał fragmenty Sta­rego Testamentu w oryginale. Miłości do Biblii, a jednocześnie umiejęt­ności jej czytania oraz interpretowania nauczyli go najbliżsi – ojciec, matka, babka, a przede wszystkim dziadek. Dlatego napisał on w „Kręgu biblijnym”, iż Biblia jest dla niego święta Księgą, najważniejsza, a równo­cześnie „Księgą wspomnień o moim rodzie”. Z Nowym Testamentem zetknął się jako człowiek dorosły. Dziwnym zbiegiem okoliczności ten człowiek, który napisał „Pieśń o moim Chrystusie”, a później „Jezusa z Nazaretu”, a który miał znakomitą pamięć, nie mógł przypomnieć sobie, kiedy i w jakich okolicznościach wziął po raz pierwszy do ręki Ewangelię i inne nowotestamentowe Księgi. Zaświadczył tylko, że zainteresowanie Nowym Testamentem rosło w miarę, jak w Trzeciej Rzeszy pogłębiała się nagonka przeciw chrześcijaństwu jako wytworowi ducha żydowskiego. Czytał najpierw Nowy Testament tylko tak, jak czyta się inne przekazy starożytności. Zastanawiał się nad tym, kim był Jezus z Nazaretu, czy był niewiele znaczącym nauczycielem wędrownym, a Jego postać w wymiarach mesjańskich ukształtowali dopiero uczniowie. Chrzest przyjął w mieście św. Franciszka – w Asyżu. Motywy franciszkańskie, radości, pogody, ufności przeplatają się w jego późniejszej twórczości z motywami bólu, cierpienia i trwogi. Ja kamień Jestem cierpliwy. I bardzo, bardzo bezsilny – napisał w „Psalmie bezsilności”. A w „Psalmie «Rachunek kamieni»” wyznał: Jesteś umęczony mną, Boże Ale ja również jestem umęczony Tobą Kto miał szczęście znać Pana Romana osobiście, kto – jak niżej podpi­sany – spędził z nim wiele godzin, przeprowadził wiele rozmów sam na sam, może potwierdzić, że te słowa o umęczeniu Bogiem to nie stylistyczny ozdobnik. W trakcie tych niezapomnianych spotkań i rozmów, w których filozofowi-metodologowi nieraz trudno było porozumieć się z wielkim poetą, z reguły kluczem porozumienia dla nas obu stawał się Pascal, twórca idei zakładu i nieustannego krzyżowania Chrystusa. Bolał nad tym, że polski ruch biblijny jest stosunkowo słaby i wtórny Brandstaetter miał sporo przyjaciół i sympatyków, ale w gruncie rze­czy był wielkim samotnikiem. Nie ulegał ani modom artystycznym, ani politycznym, ani ideowym. Bywał dlatego niekiedy trudny, zaczepny, nawet szyderczy. Ale działał zawsze na własne ryzyko, nikomu nie schle­biał. Nie znosił ocen typu białe-czarne. Wychowany na Biblii i polskiej literaturze romantycznej, z wielkim uznaniem mówił zawsze o francuskim Oświeceniu, o tej – jak powiadał – szkole oczyszczenia umysłowego. I często mówił, że nieszczęściem kultury polskiej jest to, że zbyt powierzchownie przyswoiła sobie myśl krytyczną, a zarazem oczyszczającą. I sadził, że dlatego w polskiej kulturze chrześcijańskiej tyle jest sentymentalizmu, a tak mało głębi. Bolał – dosłownie – nad tym, że polski ruch biblijny jest stosunkowo słaby i wtórny. Że tak mało powstało przekładów Biblii i niewiele śmia­łych, szerokich syntez. W trakcie ostatniej rozmowy powiedział mi dos­łownie: „Panie Andrzeju, czy sadzi pan, że cieszy mnie to, iż jestem jedynym Polakiem, który napisał dzieje Chrystusa. Przecież to jest skandal, że tylko ja. To jest mój ból”. Brandstaetter dał polskiej i nie tylko polskiej kulturze bardzo wiele. Czy on natomiast otrzymał za to odpowiednia zapłatę? Od czytelników tak. Książki jego rozchodziły się błyskawicznie i stale były i są poszuki­wane. Ale jak mało napisano o twórczości Brandstaettera wnikliwych, analitycznych, głębokich rozpraw czy esejów? Entuzjastyczne noty w rubrykach typu „Wśród książek” to stanowczo za mało. Sadzę osobiście, że dramaty Brandstaettera nie stanowią korony jego twórczości. Ale mimo to, chyba znacznie częściej powinny gościć na polskich scenach. A tymczasem częściej są one wystawiane zagranicą. Nie ma powodu, by tworzyć zbędne legendy. Brandstaetter, choć – zwłaszcza w latach pięćdziesiątych – należał do pisarzy, o których nie mówiło się nic lub bardzo mało, nie był nigdy skazany na materialną poniewierkę. „Długi czas – powiedział mi kiedyś – żyłem z «Króla i ak­tora», który to utwór często wystawiano, oraz z przekładów. Nie cierpia­łem z powodu braku chleba”. Gnębiło go stale co innego: „jak żyć, by przeżyć odrobinę wrogiego czasu”: Jak żyć, by nie złamać Twego imienia Ja celnik, który kiedyś Będę Cię błagał o kromkę wieczności Jak o kromkę chleba. Mamy nadzieję, że ta prośba „o kromkę wieczności” została wysłuchana. Tekst ukazał się w miesięczniku „Więź” nr 1/1988 pod tytułem „Pan Roman”. Andrzej Siemianowski ur. 1932, zm. 2008, filozof, socjolog, publicysta i działacz katolicki, ekumenista. Był kierownikiem Zakładu Filozofii Nauki i Kultury na Uniwersytecie Wrocławskim. W ostatnich latach życia wykładał na Wydziale Teologicznym UAM i w seminarium oo. Karmelitów w Poznaniu. Autor książek: „Pytanie, wątpienie, wybór”, „Poznawcze i praktyczne funkcje nauk empirycznych”, „Filozoficzne podłoże rozłamu chrześcijaństwa”, „Wielkość i nędza człowieka: rozważania o Pascalu” i „Proces hellenizacji chrześcijaństwa i programy jego dehellenizacji”. Więcej Roman Brandstaetter Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1906 Tarnów Data i miejsce śmierci 28 września 1987 Poznań Narodowość polska Dziedzina sztuki proza, poezja, dramat Ważne dzieła Jezus z Nazarethu Odznaczenia Multimedia w Wikimedia Commons Cytaty w Wikicytatach Roman Brandstaetter (ur. 3 stycznia 1906 w Tarnowie, zm. 28 września 1987 w Poznaniu) – polski pisarz, poeta, dramaturg i tłumacz[1]. Znawca Biblii. Życiorys[edytuj | edytuj kod] Dzieciństwo i edukacja[edytuj | edytuj kod] Roman Brandstaetter urodził się w żydowskiej rodzinie inteligenckiej jako syn Ludwika i Marii z domu Brandstaetter. Jego dziadek, Mordechaj Dawid Brandstaetter (1844–1928), był właścicielem tłoczni oleju lnianego w Tarnowie, jak również znanym twórcą literatury hebrajskojęzycznej, autorem wielu opowiadań i nowel. Brandstaetter ukończył szkołę powszechną oraz Gimnazjum Męskie w Tarnowie, a egzamin dojrzałości zdał w 1924 w Krakowie. Tam też studiował filozofię i filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie studiów zadebiutował jako poeta, publikując w 1926 na łamach Kuriera Literacko-Naukowego wiersz Elegia o śmierci Sergiusza Jesienina. Tego samego roku w Nowej Reformie ogłosił wiersz pt. Piłsudski. Kolejne wiersze i artykuły pisał do Głosu Prawdy, Gazety Polskiej i innych czasopism. W 1928 wydał pierwszy tom poezji pod tytułem Jarzma. Po ukończeniu studiów przebywał w latach 1929–1931 na rządowym stypendium w Paryżu, gdzie prowadził badania nad działalnością polityczno-społeczną Adama Mickiewicza[1]. Praca ta zaowocowała tytułem doktora filozofii, który otrzymał w 1932. Praca w okresie międzywojennym[edytuj | edytuj kod] Powróciwszy z Paryża zamieszkał w Warszawie, gdzie przez rok pracował jako nauczyciel języka polskiego i gdzie podjął pracę literacką oraz publicystyczną, drukując w Kurierze Literacko-Naukowym i Miesięczniku Żydowskim. Wydał również szkice historyczno-literackie: Legion żydowski Adama Mickiewicza (1932), Moszkopolis (1932), Wybryki antyżydowskie studentów Uniwersytetu Wileńskiego w r. 1815 (1932), a następnie Tragedie Juliana Klaczki (1933), tomik poezji Węzły i miecze (1933) oraz zbiór pamfletów Zmowa eunuchów (1936). W 1935 odwiedził Turcję, Grecję i Palestynę. Pierwsze małżeństwo[edytuj | edytuj kod] Krótko po wybuchu II wojny światowej Roman Brandstaetter przeniósł się do Wilna, gdzie w 1940 poślubił Tamarę Karren, Żydówkę, którą poznał wcześniej w Warszawie. Po kilkumiesięcznym pobycie w Wilnie (w czasie którego zainteresowało się nim NKWD), dzięki staraniom rodziny żony, oboje udali się do Jerozolimy poprzez Moskwę, Baku, Iran i Irak. W tym czasie powstał pierwszy z dramatów Brandstaettera zatytułowany Kupiec warszawski (1940/1941). W Jerozolimie autor początkowo współpracował z hebrajskimi wydawnictwami, prasą i teatrem. Następnie, dzięki pomocy profesora Stanisława Kota, który był nauczycielem Brandstaettera na Uniwersytecie Jagiellońskim, otrzymał posadę w nasłuchu radiowym Polskiej Agencji Telegraficznej, gdzie pracował aż do czasu swojego wyjazdu z Palestyny. W okresie 1941–1946, napisał pięć kolejnych dramatów, których nigdy nie wystawił na scenie. Wtedy też powstał Powrót syna marnotrawnego. Czas pobytu Brandstaettera w Jerozolimie był okresem przełomowym w jego życiu, gdyż wtedy przeszedł na wiarę katolicką. Przeżycie to opisał później w opowiadaniu Noc biblijna zamieszczonym w zbiorze Krąg biblijny. W 1945 rozszedł się z żoną Tamarą na mocy tzw. przywileju św. Pawła, który – na podstawie 1 Kor 7,12-15 – umożliwia przeprowadzenie rozwodu, jeśli jeden z małżonków przyjmuje chrzest, a drugi zdecydowanie pozostaje wyznawcą religii niechrześcijańskiej oraz nie zamierza pozostawać w związku małżeńskim z ochrzczonym. Wyjazd do Włoch[edytuj | edytuj kod] W 1946 Brandstaetter wyjechał do Egiptu. Stamtąd przybył do Rzymu, gdzie 15 grudnia 1946 przyjął chrzest z rąk oo. paulinów, a 21 grudnia 1946 w tamtejszym kościele paulinów poślubił Reginę (Irenę) Wiktor herbu Brochwicz z Woli Sękowej[2], sekretarkę ambasadora polskiego w Rzymie, profesora Stanisława Kota. W latach 1947–1948 pełnił funkcję attaché kulturalnego przy ambasadzie RP w Rzymie. W 1948 zorganizował tam uroczystości z okazji 100. rocznicy założenia Legionu Mickiewicza. We Włoszech, zainspirowany postacią św. Franciszka i pięknem Asyżu, napisał prozatorskie Kroniki Assyżu (1947) oraz misterium Teatr Świętego Franciszka (1947). Tutaj też stworzył kolejne dramaty: Oedipus (1946), Noce narodowe (1946/1947) i Przemysław II (1948). Praca w powojennej Polsce[edytuj | edytuj kod] Po powrocie do Polski w 1948 zamieszkał w Poznaniu, gdzie otrzymał posadę kierownika literackiego Teatru Polskiego[3], a następnie Teatru Wielkiego[4]. Pełnił również funkcję wiceprezesa Oddziału Poznańskiego Związku Zawodowego Literatów Polskich. W 1950 Brandstaetter przeniósł się do Zakopanego, gdzie spędził 10 lat jako przewodniczący Rady Kultury przy Miejskiej Radzie Narodowej. Mieszkał w Zakopanem w willi "Texas" należącej do Janusza Meissnera, na zasadzie kwaterunku[5]. W tym samym roku został członkiem Polskiego PEN Clubu. W 1951 napisał libretto do opery Tadeusza Szeligowskiego Bunt żaków. Dokonał także przekładów wybranych dzieł Szekspira. W 1956 został członkiem korespondentem francuskiej Academie Rhodanienne des Lettres. W 1960 Brandstaetter powrócił do Poznania i oddał się wyłącznie pracy literackiej. Stworzył tam kolejne dramaty, wydawał nowe tomy poezji, kontynuował także przekłady dzieł Szekspira oraz rozpoczął nowy cykl przekładów biblijnych z języka hebrajskiego. Następnie zajął się tłumaczeniem ksiąg Nowego Testamentu, z których udało mu się ukończyć przed śmiercią cztery Ewangelie, Dzieje Apostolskie oraz Apokalipsę i Listy św. Jana. W tym okresie powstało też najwybitniejsze dzieło prozatorskie Brandstaettera, czterotomowa powieść historyczna Jezus z Nazarethu (1967–1973). W 1972 Brandstaetter wydał opowiadanie Ja jestem Żyd z Wesela, a następnie ukazały się również trzy zbiory miniatur literackich: Krąg biblijny (1975), Inne kwiatki św. Franciszka z Asyżu (1976), Bardzo krótkie opowieści (1978), oraz Bardzo krótkie i nieco dłuższe opowieści (1984). Wiele jego tekstów zostało opublikowanych w pismach katolickich, takich jak Przewodnik Katolicki, W drodze czy Tygodnik Powszechny. 23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami[6]. Śmierć[edytuj | edytuj kod] Nagrobek Reginy i Romana Brandstaetterów Zmarł na zawał serca 27 września 1987. Został pochowany obok swej zmarłej wcześniej (1986) żony Reginy (z domu Brochwicz-Wiktor) na cmentarzu komunalnym na Miłostowie w Poznaniu. Mszę pogrzebową w kościele dominikanów celebrował arcybiskup Jerzy Stroba. Telegram kondolencyjny wystosował papież Jan Paweł II[7]. Pośmiertnie wydano następujące dotąd niepublikowane dzieła: wiersze Hamlet i łabędź (1988)[8], krótkie opowiadania Przypadki mojego życia (1988)[9] oraz prozę Moja podróż sentymentalna i inne opowiadania (1994)[10]. Jego imię nosi ulica w Poznaniu oraz Tarnowie i (jako jedyne w Polsce) Gimnazjum nr 11 w Tarnowie, które było również inicjatorem i fundatorem jego pomnika na ulicy Wałowej w Tarnowie. Nagrody[edytuj | edytuj kod] Brandstaetter był laureatem wielu nagród literackich, takich jak Nagroda Polskiego PEN Clubu za przekłady hebrajskie (1973), Nagroda Literacka miasta Poznania (1974), Nagroda Ministra Kultury i Sztuki (1978), Nagroda im. Herdera (1987). Otrzymał w 1951 (wraz z kompozytorem) Państwową Nagrodę Artystyczną I Stopnia za libretto do opery Tadeusza Szeligowskiego Bunt żaków. W podzięce za zasługi wniesione w dziedzinie kultury, otrzymał w 1957 godność Honorowego Obywatela Zakopanego. W 1958 otrzymał Nagrodę im. W. Pietrzaka za całokształt twórczości literackiej. W 1980 został wybrany na przewodniczącego Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Poznańskiego Czerwca 1956 Roku. W 1987 przyjaciele Brandstaettera, Józef Andrzej Gierowski podejmowali starania o nominowanie Jezusa z Nazaretu do literackiej Nagrody Nobla. Starania te przerwała śmierć pisarza[11]. Brandstaetter został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[12][13]. Twórczość[edytuj | edytuj kod] Dramat[edytuj | edytuj kod] Kupiec warszawski (1940/1941) Przemysław II (1948) Powrót syna marnotrawnego (1948) Ludzie z martwej winnicy (1950) Upadek kamiennego domu (1950) Milczenie (1951) Król i aktor (1951) Józef Sułkowski (1952) Kopernik (1953) Znaki wolności (1953) Dramat księżycowy (1954) Król Stanisław August (1956) Odys płaczący (1956) Teatr świętego Franciszka (1958/60) Medea (1959) Cisza (1960) Ślepa ulica (1961) Śmierć na wybrzeżu Artemidy (1961) Dzień gniewu (1962) Zmierzch demonów (1964) Pokutnik z Osjaku (1979) Poezja[edytuj | edytuj kod] Jarzma (1928) Węzły i miecze (1933) Królestwo Trzeciej Świątyni (1934) Jerozolima światła i mroku" - poemat (1935) Winogrona Antygony (1956) Faust Zwyciężony (1958) Pieśń o moim Chrystusie (1960) Hymny Maryjne (1963) Dwie Muzy (1965) Księga modlitw (1985) Pieśń o życiu i śmierci Chopina (1987) Księga modlitw starych i nowych (1987) Hamlet i łabędź (1988) Proza[edytuj | edytuj kod] Zmowa eunuchów (1936) Ja jestem Żyd z „Wesela” (1972) Jezus z Nazarethu (1967–1973) Moja podróż sentymentalna i inne opowiadania (1994) Przypadki mojego życia (1988)[14] Szkice historyczno-literackie[edytuj | edytuj kod] Legion żydowski Adama Mickiewicza (1932) Moszkopolis (1932) Wybryki antyżydowskie studentów Uniwersytetu Wileńskiego w r. 1815 (1932) Tragedie Juliana Klaczki (1933) Krąg biblijny (1975) Przekłady[edytuj | edytuj kod] Szekspir: Hamlet (1950) Król Ryszard III (1950) Kupiec wenecki (1952) Antoniusz i Kleopatra (1958) Przekłady biblijne: Pieśń nad pieśniami (1959), Antologia poezji Starego Przymierza (1964), Cztery poematy biblijne (1964), Psałterz (1968) Ewangelie Dzieje Apostolskie Apokalipsa Listy św. Jana Brandstaetter w piosenkach[edytuj | edytuj kod] 2002: Stanisław Sojka Soykanova – tekst w utworze „Kuszenie na pustyni” Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ a b Brandstaetter Roman, [w:] Małgorzata Chmielewska, Leksykon polskich pisarzy muzycznych XX wieku, Wydawnictwo Polskie, 2008, ISBN 978-83-922684-2-0. ↑ Adam Sudoł: Wybór z Księgi Ogłoszeń Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku (lata 1967–1995). Sanok: 2001, s. 266. ISBN 83-914224-7-X. ↑ Brandstaetter Roman (1906-1987) • Odkryj Wielkopolskę • sprawdź ciekawe miejsca w Twojej okolicy, [dostęp 2022-01-18] (pol.). ↑ Księgarnia Internetowa - Książki, Muzyka, Zabawki, Filmy, [dostęp 2022-01-18]. ↑ Janusz Meissner, Pióro ze skrzydeł, wyd. II, Warszawa: Iskry, 1976, s. 291-292. ↑ Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/ [ ↑ Wydarzenia w Poznaniu w roku 1987 (część czwarta), „Kronika Miasta Poznania”, nr 1/1989, s. 154, ISSN 0137-3552. ↑ Roman Brandstaetter, Hamlet i łabędź : wybór wierszy, wyd. Wyd. 1, Poznań: Wydawn. Poznańskie, 1988, ISBN 83-210-0730-9, OCLC 19293773 [dostęp 2022-01-18]. ↑ Roman Brandstaetter, Przypadki mojego życia, wyd. Wyd. 1, Poznań: "W drodze", 1988, ISBN 83-85008-79-9, OCLC 20763940 [dostęp 2022-01-18]. ↑ Roman Brandstaetter, Moja podróż sentymentalna i inne opowiadania, wyd. Wyd. 1, Poznań: W drodze, 1995, ISBN 83-7033-084-3, OCLC 36423103 [dostęp 2022-01-18]. ↑ Józef Andrzej Gierowski: Nobel dla Brandsteattera?. [dostęp 2011-12-28]. ↑ z 1955 r. nr 96, poz. 1298 ↑ Wydarzenia w Poznaniu w Kronice Miasta Poznania 4/1988 ↑ Roman Brandstaetter, Przypadki mojego życia, wyd. Wyd. 1, Poznań: "W drodze", 1988, ISBN 83-85008-79-9, OCLC 20763940 [dostęp 2022-01-25]. Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod] Stowarzyszenie im. Romana Brandstaettera Biografia i bibliografia Urząd Miasta Zakopane: Roman Brandstaetter Kontrola autorytatywna (osoba):ISNI: 0000 0000 8348 8320VIAF: 120695789LCCN: n82248793GND: 118673246BnF: 120164335SUDOC: 028300750NKC: jo20010086928NTA: 069802041BIBSYS: 90390972CiNii: DA14785794PLWABN: 9810635886305606NUKAT: n93080373J9U: 987007259076205171PTBNP: 197428LIH: LNB:V*119050;=BCWorldCat: lccn-n82248793 Jakość płyty potwierdzam ODSŁUCHOWOROMAN BRANDSTAETTERPieśń o moim Chrystusierecytuje:Zbigniew ZapasiewiczStrona A1. Rachunek kamieni2. Ave Maria3. Bethlehem4. Psalm o wcielonym złu5. Gethsemani6. Na dziedzińcu arcykapłanaStrona B7. Ukrzyżowanie8. Stabat Mater9. Psalm o trzcinieVeriton SXV 736 - 1971 r. Zdjęcia przedstawiają faktycznie sprzedawaną płytę (label) i została PROFESJONALNIE UMYTA przełożona do NOWEJ ANTYSTATYCZNEJ KOPERTY, a okładka chroniona jest GRUBĄ FOLIOWĄ OBWOLUTĄ. Stan płyty (została odsłuchana w dużych fragmentach)DOSKONAŁY (EX)pojedyncze, drobne ryski na stronie A, z niewielkim wpływem na odsłuch, w krótkich fragmentach są słyszalne trzaski, strona B jest bliska ideału, płyta bardzo lekko faluje bez żadnego wpływu na odtwarzanie i wspaniały odsłuch. Stan okładki widoczny jest na zdjęciach. Roman Brandstaetter – pieśń o moim Chrystusie (cz. II). 2016-10-14 Bóg pojednał nas ze sobą przez Chrystusa... 2 Kor 5, 18 Inspiracje biblijne w literaturze to cykl, który zachęca do odkrywania sensu "Biblii jako wielkiego kodu kulturowego" (Northrop Frye). Jan Paweł II i Benedykt XVI przekonują, że w Piśmie Świętym zawierają się wartości antropologiczne i filozoficzne, które miały pozytywny wpływ na całą ludzkość (por. Fides et ratio, 80; Verbum Domini, 110). Tym razem sięgniemy - w trzech kolejnych odcinkach - do twórczości Romana Brandstaettera (1906-1987) - polskiego pisarza, poety, dramaturga i tłumacza. Inspiracje biblijne w twórczości Brandstaettera Twórczość Romana Brandstaettera (1906-1987) stanowi zapis doświadczeń i przeżyć człowieka pozostającego w ciągłym dialogu z Bogiem. Jej szczerość i autentyzm, pasja poszukiwania prawdy, pragnienie zwycięstwa wartości moralnych świadczą o zaangażowaniu pisarza w budowę bardziej ludzkiej cywilizacji. Poeta był gorliwym poszukiwaczem prawdy i zwolennikiem wyższości wartości moralnych nad estetycznymi, co nie wpływa na obniżenie poziomu artystycznego utworów. Jego poezję uważa się za złożoną, nawet trudną, a poetę za intelektualistę, „spadkobiercę tej kultury, wiedzy i kunsztu, jakie cechowały chrześcijańskich uczonych poetów renesansowego humanizmu” („Życie i Myśl” 1987, nr 3-4, s. 64). Liryka Brandstaettera uważana jest także za jedno ze szczytowych osiągnięć poezji religijnych. W oryginalny sposób mówi o złożoności ludzkich kontaktów z Bogiem, o trudzie zdobywania wiary, o naturze Absolutu, człowieka i wszechświata. Jest głęboko zakorzeniona w Piśmie Świętym, które stanowiło największą pasję pisarza i okazało się główną inspiracją jego twórczości. Semicki styl myślenia i smak estetyczny Rabbiego Brandstaettera wyraziły się w jego pragnieniu, aby „duch hebrajszczyzny unosił się nawet nad łacińską literą” („Kresy” 1999, nr 8, s. 84). Jego liryka uzyskała status twórczości powszechnie rozumianej, dotykającej podstawowych problemów ogólnoludzkich, uniwersalnych, których źródłem kultury europejskiej są Biblia i antyk. „To, co ja tworzę i to, co mnie tworzy musi być wynikiem Dobroci, bez której człowiek i świat istnieć nie mogą. Jestem, gdy jestem dobry. Oto jedyna miara mojego człowieczeństwa i istnienia” - mówił sam twórca („Słowo Powszechne” 1974, nr 292, s. 1) Wyznanie wiary w Biblię, oddanie czci jedynej Księdze zostało poświadczone ofiarnym życiem pisarza i jego bogatą twórczością, głęboko osadzoną w realiach i poetyce Starego i Nowego Testamentu. Po latach poeta wyznał: ”Tęsknię za Pismem Świętym”, a wychował się „w domu, gdzie tradycja Starego Testamentu tętniła autentycznym życiem, dlatego przygoda z Biblią zaczęła się dla autora już we wczesnym dzieciństwie. Postać dziadka, który uczył go, jak kochać Biblię, wyjaśniał kwestie historyczne, odkrywał ich znaczenie w planach Bożych, czy osoba matki, która uczyła syna czytać i pisać po polsku na tekście Pisma Świętego, wpoiły dziecku miłość i cześć dla Biblii” (Cz. Ryszka). Dziadek zostawił wnukowi swoisty testament: „Będziesz Biblię nieustannie czytał (…), będziesz ją kochał więcej niż rodziców (…). Więcej niż mnie (…). Nigdy się z nią nie rozstaniesz (…). A gdy się zestarzejesz, dojdziesz do przekonania, że wszystkie książki, jakie przeczytałeś w życiu, są tylko nieudolnym komentarzem do tej jedynej Księgi (…)”. Poeta i prozaik posiadł więc to, co sam nazywał „kulturą czytania Pisma Świętego”. Biblia stała się źródłem, życiowym sterem i lustrem, w którym poeta szukał odpowiedzi na pytania stawiane przez trudną rzeczywistość. O Biblii mówił: Wszystko jest w Tobie, Cokolwiek przeżyłem. Wszystko jest w Tobie, Cokolwiek kochałem. („Biblio, ojczyzno moja”) Czerpał z ducha kultury hebrajskiej, w wierszach stosował poetykę biblijną, na wszystko patrzył „z Bożej perspektywy”. W sposobie przedstawiania Jezusa i Jego Matki wykazał niezwykłą troskę o ich biblijną autentyczność. Droga poety do odkrycia Chrystusa Brandstaetter pisał: "Ja (…) Żyd z pokolenia Judy, / Dźwigający w sobie święte dziedzictwo przodków i królów,/ pustynnych wędrówek i Świątyni… / wychowany na Torze, Talmudzie i Misznie. W religii jego narodu nie było miejsca na osobę Jezusa. Ale od czasu zetknięcia się z wierszem J. Tuwima „Chrystusie” tajemnicza postać obcego Boga nie daje poecie spokoju i stale go intryguje. Został poruszony faktem, że „można być Żydem, nie przyjąć chrztu i wierzyć w Chrystusa”. Zaczął pisać wiersze o Chrystusie, o św. Franciszku, niewiele wiedząc o nich. Podczas pierwszego pobytu w Ziemi Świętej często sięgał po Nowy Testament i kierował swe myśli w stronę Chrystusa. Odpowiedź przyszła na szlaku emigracyjnej tułaczki w Palestynie, kiedy rozpoznał w Jezusie Boga. Znalazł reprodukcję rzeźby z XVII wieku z kościoła San Damiano w Asyżu-był to Ukrzyżowany w chwilę po śmierci. W „ Kręgu biblijnym” napisał : „ Ten martwy Chrystus żył. Pomyślałem: Bóg”. Na ziemi ojczyzny swych przodków odnalazł drogę do ojczyzny duchowej. Pochłaniał Ewangelie,żywoty Jezusa ( i doszedł do uznania Jezusa za prawdziwego Mesjasza; w swym doświadczeniu Jezus stał się Chrystusem wiary, wywarł głęboki wpływ na twórczość, czego wyrazem są „Jezus z Nazaretu”, czy poemat „Pieśń o moim Chrystusie”. Stwierdził :” Zrozumiałem, że Chrystus Nowego Testamentu jest rzeczywistym wypełnieniem Starotestamentowej Obietnicy”. W 1960 r. wydaje poemat „Pieśń o moim Chrystusie”. Hasłem programowym i tezą stało się powyższe wyznanie, że Nowy Testament wypełnia Stary i odtąd poeta upomina się w swej twórczości o historyczny, osadzony w realiach i tradycji Starego Testamentu, obraz Jezusa. Żona pisarza zauważyła: "Jego stosunek do Jezusa jest dziwny (…). Często odnoszę wrażenie, jakby uważał Boga-Chrystusa za Najwyższego Patriarchę swojego rodu, za Praojca, do którego przychodzi się na rozmowę, po radę, w gościnę, ze swoimi kłopotami i troskami, z którym prowadzi się długie rozmowy, a nawet burzliwe dyskusje” (J. Góra, Gość wiecznego domu). Z utworów Brandstaettera patrzy realny Jehoszua z Nazaretu, Żyd, Galilejczyk z pokolenia Judy. Słownictwo, metafory, których poeta używał, były związane z rolnictwem, pasterstwem i z życiem na wsi. Dla swych ziomków Jezus był jednym z chasidim, świętym, charyzmatycznym mężem, uzdrawiaczem chorych, kaznodzieją, nauczycielem religijnym. Zaskakiwał kategorycznością swej nauki, nie powoływał się na czyjś autorytet, kiedy przemawiał w synagogach, nie stał , jak wszyscy inni, tylko siedział niczym król. To On właśnie powiedział: "Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko wypełni”. Dla pisarza słowa i czyny Jezusa nie są zaprzeczeniem idei judaizmu, lecz jego doskonałym dopełnieniem i kontynuacją. W dramacie „Dzień gniewu” padają znamienne słowa: Żydem dopiero wówczas będziesz w pełni, Gdy uznasz Boga w cierpiącym Chrystusie. 28 września 1987 r. pisarz przeszedł „ze śmierci do życia”. Odszedł człowiek , który był wielkim polskim moralistą drugiej połowy XX wieku, człowiek oddany służbie Biblii, obdarzony talentem powiązanym z ogromną erudycją, pracowitością, wrażliwym sercem i krytycznym umysłem. Potrafił spożytkować tradycję, jaka go ukształtowała, swoje zdolności i doświadczenia. Jego twórczość to nieustanne szukanie drogi do Boga, pytania o sens życia, cierpienia, o wiarę i miłość człowieka i Boga. Krystyna Źródła: Brandstaetter R., Pieśń o moim Chrystusie, w: Krąg biblijny i franciszkański, Kraków 2004. Góra J., Gość wiecznego domu, Poznań 1990. Ryszka Cz., Wyznanie wiary w Biblię (Roman Brandstaetter), w: Na tropach Boga. Przygoda z literaturą XX wieku, Kraków 1999.

roman brandstaetter pieśń o moim chrystusie